Start  ›  Firmy, Hotele, Restauracje  ›  Thierfeld Hotel, Vereinshaus Oliva  ›

Thierfeld Hotel, Vereinshaus Oliva - al. Grunwaldzka 534.

Przewodnik z 1904 roku (E. Püttner, "Luftkururt Oliva") podaje, że jest to jeden z najstarszych oliwskich hoteli. Thierfeld Hotel lub Vereinshaus Oliva (nazwy były nieraz łączone) występuje na pocztówkach z przełomu XIX i XX wieku. Jego pierwszym znanym właścicielem był niejaki Thierfeld (1816-1887). W tym czasie hotel mógł podnajmować Johann Friedrich (1873). W 1896 roku to własność Eugena Deinerta, w 1902 Carla Schrödera i w 1909 należał już do Louise Weiß.
W czasie I wojny światowej w budynku znajdował się lazaret (szpital dla żołnierzy). W 1914 roku właścicielem “Tierfelds Hotel“ przy Zoppoter Straße 11 jest Max Weiß (tel. 12).
W dniu 6 sierpnia 1919 roku Gazeta Gdańska informowała: Drzewicki [Franciszek] z Oliwy kupił od niemca Weissa restaurację "Thierfeldthotel, Vereinshaus Oliva". W dniu 14 sierpnia 1921 roku otwarto w pomieszczeniach hotelowych ochronkę (przedszkole) polską. Ochronkę finansowała Gmina Polska w Gdańsku a kierownictwo nad nią sprawowała Stefania Antczakówna przybyła z Polski. Placówkę poświęcił nowy polski wikary ksiądz Edmund Kamieński. W dniu 9 lipca 1922 roku obchodzono rocznicę powstania ochronki. Zorganizowano wówczas wystawę robótek dzieci i przedstawienie dziecięce. W 1923 roku ochronkę przeniesiono na ul. Klosterstraße 18 (ul. Cystersów).

W książce adresowej z 1927 roku, jako właściciel posesji nadal występuje Franciszek Drzewicki. Następnie właścicielem jest Lifschütz z Sopotu (książka adresowa z 1933 roku). Był chyba przychylny Polakom, ponieważ jak informowała gazeta ”Straż Gdańska” w dniu 25 marca 1934 roku o godzinie 20-tej otwarto w hotelu świetlicę dla Polaków. Następnym właścicielem zostaje Marks Hans (książka adresowa z 1937 roku) i po nim Hennig Rudolf (1940), gdy w hotelu znajdowało się również NSV (National-Sozialistische Versorgung) Kindergarten (przedszkole).


 Pocztówka wysłana w 1909 roku.
Zbiory Piotra Leżyńskiego.

Hotel został częściowo spalony pod koniec marca 1945 roku. Po II wojnie światowej w ocalałej części budynku stojącej do dziś? (2014 - pochodzącej? z lat 50/60 XX w.) prowadził swe przedsiębiorstwo przewozowe Alojzy Sargalski.

Piotr Leżyński


 Fragment z książki telefonicznej z 1916 roku.
Zbiory Mirosława Piskorskiego.

Początek strony.